آنچه مي خوانيد گزيده يي است از گفت وگوهاي روزنامه اعتماد با اهالي موسيقي در سال 87 که خود مي تواند گزارشي از احوال موسيقي ايران در اين سال باشد. گفت وگوهايمان بيش از اينها بود که با توجه به حجم در نظرگرفته شده اين بخش ها را از اين گفت وگو ها انتخاب کرديم.

براي مطالعه اين گزارش و همچنين ديدن عكسهاي بيشتر به ادامه مطلب برويد.

با نگاهي به مقولات فرهنگي در كشور به روشني مي توان به نگاه دولتي در اداره اين امر مهم آگاه شد. حال بايد ديد كه اين نگاه دولتي به اين پديده ضروري كه شايد امروزه جنبه تبليغاتي و لوكس به خود گرفته تا چه حد مثبت يا منفيست...

از ديرباز و در بين دولتمردان بسته به آگاهي و بينش آنان نگاه هاي مختلفي در حد تضاد بر قلمرو فرهنگي كشور جلوه گر شد. ديدگاههاي اغلب سليقه اي و غير سيستماتيك چه بسا باعث عقب رفت مسئله اي شده شايد كه از نگاه خود آنان بالاترين و مهم ترين مشكل و اولويت جامعه در حال گذار ايران است.

اگر به خاطر شرايط سني نويسنده مقاله و همچنين تغيير چشمگير سياست فرهنگي ايران٬ دوران پيش از انقلاب را در نظر نگيريم٬ شايد بتوان گفت روند رشد فرهنگي كشور صعودي البته با شيب كم و كمتر از حد انتظار بود كه دلايل آن را به عرض میرسانم.

به نظر نويسنده مقاله مهمترين مشكلي كه در سر راه نيل به هدف بلندي كه خواصه پس از انقلاب به مسئله فرهنگ گرديده نگاه دولتي مسئولين به اين امر است. در تمام جوامع مترقي سهم دولت فقط و فقط سياستگذاري ، نظارت و حمايت است. با اين ديدگاه بار بسيار سنگيني از گرده دولت برداشته مي شود كه همان مسئل اجرائيست.

در كشور ما متاسفانه دولت هم سياستگذار، هم مجري و هم منتقد خود است. كه بيشترين انرژي دولت را مسائل اجرائي صرف مي كند وانگهي بازده مناسبي نيز ندارد به اين دليل كه مشكلات و خطاهاي احتمالي كار به چشم خود قانونگذار نمي آيد و تا دولت متوجه خطا خود گردد و به فكر اصلاح موضوع باشد وقت و انرژي بسياري حدر مي رود.

مساله بعد نوع اداره و تصدي گري دولت بر امور فرهنگيست. امروزه درباره بحث خصوصي سازي در اقتصاد بسيار مي شنويم. خصوصي سازي پايه سبكي و تحرك دولت است. حال اين سوال مطرح مي شود كه مي توان مصداقي از خصوصي سازي در بخش فرهنگي مملكت پيدا كرد؟

شايد اين سوال در نگاه اول امري ثقيل و دست نيافتني بنمايد اما با نگاه به ممالكي كه پيش از ما اين راه را رفته اند و رعايت حريم هاي عقيدتي كشور مسلما راههائي وجود دارد.

 يكي از راههاي مناسب استفاده از انجمنها يا NGO ها (سمنها - سازمانهاي مردم نهاد) در تصميم گيري و اجراي امور است. استفاده از فكر خلاق و انديشه جوانان عضو اين نهادهاي غير دولتي علاوه بر كوچك سازي دولت به تزريق انديشه اي جديد و خلاق در عرصه فرهنگي كشور بسيار موثر است.

ادامه دارد ...

کنترباس بزرگترین و بم ترین عضو گروه سازهای آرشه ای است. تعداد سیم های آن چهار یا پنچ تا است.

در قرن نوزدهم و کمی قبل از آن این ساز سه سیم داشته است. در حال حاضر سیم های کنترباس به فاصله چهارم کوک می شوند.

در این ساز اصوات عملا یک اکتاو بم تر از نتی که برای آن می نویسند صدا می دهند.

در کنترباس هائی که پنچ سیم دارند سیم های چهار و پنج به فاصله سوم کوک می شوند .

این ساز را به صورت ایستاده می نوازند.

سطح ساز در عقب بر خلاف سه ساز دیگر گرده ماهی نبوده بلکه صاف است.

سازشناسی پرویز منصوری

فرهنگ تفسیری موسیقی

براي ديدن عكسهاي بيشتر روي ادامه مطلب كليك كنيد.